Σαλαμίνα > Γιορτή, τέχνη και αγώνας για τη ζωή η 8 Μάρτη για τις γυναίκες του νησιού, απο την Ομάδα Γυναικών Σαλαμίνας (ΟΓΕ)

Παρουσιάστηκαν  με μεγαλη επιυτχία το Σάββατο 7 Μαρτη 2026 στα πλασια της εκδήλωσης για τηνΠαγκοσμια Ημέρα της Γυνάικας, με πρωτοβουλία της Ομαδας Γυναικών Σαλαμίνας (ΟΓΕ) και με την υποστήριξη σωματείων και φορέων του νησιού στο κατάμεστο αμφιθέτρο  του 2ου Γυμνασίου Σαλαμίνας το ντοκιμαντέρ της εικαστικού Μιρένας Φερλέμη «13 ώρες» - «Πίσω από τη βιτρίνα: Γυναίκες της δουλειάς και της ζωής» και η θεατρική παράσταση «Η προίκα της Όρσας» σε κείμενα, σκηνοθεσία και ερμηνεία της Αυγουστίνας Κουτσούκου.

Στην ομιλία της Πρόεδρος του Δ.Σ της Ομάδας Γυναικών Σαλαμίνας και μέλος της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας κ. Ανδρουλιδακη Μαρία σημείωσε:

Συναγωνίστριες, φίλες και φίλοι 

Σήμερα, στην Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, δεν τιμάμε απλώς ένα σύμβολο. Τιμάμε μια διαδρομή αγώνα που είναι βαθιά ριζωμένη στην ιστορία του εργατικού και γυναικείου κινήματος. Από τις εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας της Νέας Υόρκης, που ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι στην εκμετάλλευση, μέχρι τις μεγάλες απεργίες και διαδηλώσεις σε όλο τον κόσμο, η 8η Μάρτη είναι μέρα μνήμης, διεκδίκησης και ανυποχώρητου αγώνα.

Μιλώντας ως γυναίκα μέσα στο κίνημα, μέσα στις γραμμές της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας, μπορώ να πω με σιγουριά πως τίποτα δεν μας χαρίστηκε. Κάθε κατάκτηση – από τις Συλλογικές Συμβάσεις μέχρι την προστασία της μητρότητας, από τους παιδικούς σταθμούς μέχρι τα μέτρα ενάντια στη βία – ήρθε μέσα από οργάνωση, σύγκρουση και αλληλεγγύη.

Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας ιδρύθηκε το 1976, σε μια περίοδο που οι γυναίκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων είχαν ανάγκη από τη δική τους μαχητική φωνή. Και αυτή τη φωνή προσπαθούμε να δυναμώνουμε καθημερινά: στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στα σχολεία, στα νοσοκομεία.

Εχουμε δει από κοντά τι σημαίνει να είσαι εργαζόμενη μητέρα και να μετράς το κάθε ευρώ. Να φοβάσαι για το αν θα ανανεωθεί η σύμβασή σου. Να τρέχεις από τη δουλειά στο σπίτι και από το σπίτι στη φροντίδα ηλικιωμένων γονιών, χωρίς καμία κρατική στήριξη. Βλεπουμε νέες κοπέλες να εγκλωβίζονται σε ευέλικτες μορφές απασχόλησης, με μισθούς που δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά. Και γυναίκες να σπάνε τη σιωπή τους απέναντι στη βία, να βρίσκουν δύναμη μέσα από τη συλλογικότητα.

Ξέρουμε ότι η ανισοτιμία δεν είναι “κακός χαρακτήρας” της κοινωνίας. Έχει ρίζες βαθιές, μέσα σε ένα σύστημα που βάζει το κέρδος πάνω από τις ανάγκες μας. Γι’ αυτό και ο αγώνας για την ισοτιμία της γυναίκας δεν μπορεί να είναι αποκομμένος από τον αγώνα για μόνιμη και σταθερή δουλειά, για δημόσια και δωρεάν Υγεία και Παιδεία, για κοινωνικές δομές στήριξης της μητρότητας και της οικογένειας.

Η βία κατά των γυναικών δεν είναι ένα «μεμονωμένο περιστατικό». Αποτελεί κοινωνικό φαινόμενο με βαθιές ρίζες στην ανισοτιμία της γυναίκας, στην οικονομική της εξάρτηση και στην ίδια τη δομή μιας κοινωνίας που γεννά εκμετάλλευση και καταπίεση.

Η βία παίρνει πολλές μορφές: σωματική, ψυχολογική, σεξουαλική, οικονομική. Εκδηλώνεται μέσα στο σπίτι, στον χώρο εργασίας, στο σχολείο, στο διαδίκτυο. Η ενδοοικογενειακή βία, οι δολοφονίες, η σεξουαλική παρενόχληση, η εμπορία γυναικών για σεξουαλική εκμετάλλευση δεν είναι «ακραίες εξαιρέσεις», αλλά η πιο σκληρή έκφραση μιας καθημερινής υποτίμησης της γυναίκας.

Η ΟΓΕ αναδεικνύει ότι η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στην κοινωνική ανισότητα και στην αντίληψη που θέλει τη γυναίκα υποδεέστερη, εξαρτημένη. Όταν η γυναίκα είναι οικονομικά εγκλωβισμένη, όταν φοβάται την ανεργία, όταν δεν έχει κοινωνικές δομές στήριξης για την ίδια και τα παιδιά της, είναι πιο δύσκολο να σπάσει τον κύκλο της κακοποίησης. Η βία, επομένως, δεν μπορεί να αποσπαστεί από τις συνθήκες ζωής των εργαζόμενων και λαϊκών οικογενειών.

Το σύστημα που αξιοποιεί τη γυναίκα ως φθηνό εργατικό δυναμικό και ως αντικείμενο κατανάλωσης δεν μπορεί ταυτόχρονα να εγγυηθεί την ουσιαστική προστασία της.

η αντιμετώπιση της βίας απαιτεί:

• Πρόληψη μέσα από την εκπαίδευση, με ουσιαστική διαπαιδαγώγηση για την ισοτιμία των φύλων.
• Δημόσιες και δωρεάν κοινωνικές δομές: ξενώνες φιλοξενίας, συμβουλευτικά κέντρα, νομική και ψυχολογική στήριξη, στελεχωμένα με μόνιμο προσωπικό.
• Μέτρα προστασίας της εργαζόμενης γυναίκας, ώστε να μην εξαρτάται οικονομικά από τον κακοποιητή.
• Νομικό πλαίσιο που να εφαρμόζεται ουσιαστικά και όχι αποσπασματικά.

Η αλληλεγγύη είναι καθοριστικός παράγοντας. Καμία γυναίκα μόνη της απέναντι στη βία. Η συλλογική οργάνωση, η στήριξη από σωματεία, συλλόγους και φορείς του λαϊκού κινήματος, μπορεί να δώσει δύναμη σε μια γυναίκα να καταγγείλει, να φύγει, να ξανασταθεί στα πόδια της.

Η ΟΓΕ παλεύει ώστε η συζήτηση για τη βία να μην περιορίζεται σε επικοινωνιακές καμπάνιες ή σε ατομικές λύσεις. Διεκδικεί ριζικές αλλαγές που θα χτυπούν τις αιτίες του φαινομένου. Γιατί η πραγματική ισοτιμία δεν εξαντλείται σε νομικές διακηρύξεις· απαιτεί κοινωνικές και οικονομικές προϋποθέσεις που θα επιτρέπουν στη γυναίκα να ζει χωρίς φόβο.

Η εργοδοτική βία στάζει αίμα.  

 Κόστισε τη ζωή στις 5 εργάτριες μανάδες στη βιομηχανία «Βιολάντα», στην 60χρονη συμβασιούχο καθαριότητας στον Άλιμο που σκοτώθηκε εν ώρα εργασίας, τις χιλιάδες εργαζόμενες που φεύγουν κυριολεκτικά σακατεμένες σωματικά και ψυχικά από τη δουλεία εξαιτίας της εντατικοποίησης της εργασίας, της «ευελιξίας», της δουλειάς μέχρι το θάνατο με την «ενεργό γήρανση». Αλλά και γιατί τα μέτρα υγιεινής, ασφάλειας και προστασίας του γυναικείου οργανισμού  θεωρούνται κόστος για τους επιχειρηματικούς ομίλους και το κράτος.

 13ωρη δουλειά, ακανόνιστα ωράρια και βάρδιες μέχρι τελικής πτώσης, χωρίς μέτρα προστασίας του γυναικείου οργανισμού, μέτρα ατομικής προστασίας, χωρίς διόδους διαφυγής, χωρίς εξόδους κινδύνου, χωρίς συστήματα ασφαλείας. 

Η αντεργατική πολιτική ΕΕ και κυβερνήσεων, που θρέφει τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, στο όνομα της «ισότητας των φύλων» αποφάσισε την άρση της απαγόρευσης της νυχτερινής εργασίας των γυναικών που αποτελούσε κατάκτηση του εργατικού και γυναικείου κινήματος για την προστασία της.

Ενώ στο όνομα της «συμφιλίωσης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής» βάζει στο ζύγι του κόστους για το κράτος και του οφέλους για τους επιχειρηματικούς ομίλους την ανάγκη των γυναικών και των οικογενειών τους για δημόσιες και δωρεάν δομές και υπηρεσίες πρόνοιας, προσχολικής αγωγής, δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά.

 Αυτή είναι η πολιτική που καταδικάζει όλες τις γυναίκες της βιοπάλης σε μια ασφυκτική καθημερινότητα με την ακρίβεια, την ενεργειακή φτώχεια, τους πλειστηριασμούς, τα πανάκριβα ενοίκια, τα  βάρη της φροντίδας των παιδιών, των ηλικιωμένων, των χρονίως πασχόντων, του νοικοκυριού. Τις φέρνει αντιμέτωπες με τα καθημερινά ατελείωτα «Τέμπη», δείτε δίπλα μας τα καζάνια του θανάτου, την ανυπαρξία πρόληψης για Βιομηχανικά Ατυχήματα Μεγάλης Έκτασης, αντισεισμικής θωράκισης, αντιπλημμυρικών έργων, ασφαλείς μεταφορές.

Η πείρα μας έμαθε κάτι πολύ βασικό: ότι η δύναμη βρίσκεται στη συλλογικότητα. Καμία γυναίκα μόνη της απέναντι στην εργοδοσία, καμία μόνη της απέναντι στα αδιέξοδα. Όταν οργανωνόμαστε στους συλλόγους και τις ομάδες της ΟΓΕ, όταν συμπορευόμαστε με τα σωματεία και το εργατικό κίνημα, τότε μπορούμε να φέρουμε αποτελέσματα. Μικρά και μεγάλα. Να αποτρέψουμε μια απόλυση, Να διεκδικήσουμε μέτρα προστασίας, Να στηρίξουμε μια γυναίκα που το έχει ανάγκη,να αποτρέψουμε πλειστηριασμούς.

Συμπερασματικά, η πολύμορφη βία κατά των γυναικων δεν είναι «ιδιωτική υπόθεση». Είναι κοινωνικό ζήτημα που αφορά όλους και όλες. Ο αγώνας για την εξάλειψή της είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς ανισότητες, χωρίς καταπίεση. Μόνο σε μια τέτοια κοινωνία μπορεί η γυναίκα να είναι πραγματικά ελεύθερη και ισότιμη.

Δεν μπορούμε όμως, να μιλάμε για την 8η Μάρτη, για τα δικαιώματα και την ισοτιμία της γυναίκας, χωρίς να μιλήσουμε για τον πόλεμο και την προσφυγιά. Γιατί κάθε φορά που ανάβει μια πολεμική εστία, το πρώτο και πιο βαρύ τίμημα το πληρώνουν οι γυναίκες και τα παιδιά.

Έχουμε δει τι σημαίνει να φτάνουν στη χώρα μας γυναίκες ξεριζωμένες. Να κρατούν ένα παιδί από το χέρι και ένα μωρό στην αγκαλιά. Να έχουν αφήσει πίσω τους σπίτια, οικογένειες, μια ολόκληρη ζωή. Διότι δεν έφυγαν «για μια καλύτερη τύχη». Έφυγαν για να σωθούν.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η αιματοχυσία στην Παλαιστίνη, η εγκληματική επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, οι επεμβάσεις και οι ανταγωνισμοί σε τόσες γωνιές της γης, δεν είναι μακριά μας. Είναι η άλλη όψη του ίδιου συστήματος που γεννά εκμετάλλευση και ανισότητες. Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για αγορές, δρόμους μεταφοράς Ενέργειας και σφαίρες επιρροής μετατρέπουν τους λαούς σε κρέας για τα κανόνια.

Και μέσα σε αυτή τη βαρβαρότητα, η γυναίκα γίνεται πολλαπλά θύμα. Χάνει το σπίτι της. Χάνει τον σύντροφο, τον γιο, τον πατέρα που στέλνεται στο μέτωπο. Βιώνει τον φόβο, τον ξεριζωμο.Και όταν φτάνει ως πρόσφυγας σε μια ξένη χώρα, βρίσκεται αντιμέτωπη με νέα εμπόδια: εγκλωβισμό σε δομές, έλλειψη υγειονομικής φροντίδας, εργασιακή εκμετάλλευση.

Από τη σκοπιά της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας λέμε καθαρά: οι γυναίκες δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε μεταξύ μας. Δεν είναι εχθρός μας η γυναίκα από άλλη χώρα. Εχθρός μας είναι η πολιτική που γεννά τους πολέμους, που εμπλέκει τη χώρα μας σε επικίνδυνα σχέδια, που δαπανά δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς ενώ κόβει από την Υγεία, την Παιδεία και την κοινωνική πρόνοια. Γι αυτό καταδικάζουμε τη νέα επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, που ανοίγει το "σύρτη της κόλασης", σπέρνει τον όλεθρο στη Μέση Ανατολή, έχει ήδη οδηγήσει σε εκατοντάδες νεκρούς,  ανάμεσά τους δεκάδες μαθήτριες μετά από βομβαρδισμό σχολείου.

 Η κυβέρνηση φέρει βαριές ευθύνες, καθώς έχει αναλάβει ρόλο πρωτοπόρου σε αυτή τη βαρβαρότητα. Γι’ αυτό μας ζητούν να εξοικειωθούμε με τον θάνατο και τον πόνο, να αποδεχτούμε την ιδέα ότι τα παιδιά μας μπορεί να επιστρέφουν μέσα σε φέρετρα. Έχει στρατηγικούς συμμάχους το Ισραήλ και τις ΗΠΑ και έχει μετατρέψει τη χώρα σε ορμητήριο, γεμίζοντάς τη με αμερικανικές βάσεις θανάτου. 

Έτσι, η χώρα μας και ο ελληνικός λαός μετατρέπονται σε πιθανούς στόχους αντιποίνων, από την Αλεξανδρούπολη έως τη Σούδα στην Κρήτη, αλλά κι εδώ στο νησί μας, στη Σαλαμίνα, με τον ναύσταθμο και τη βάση του ΝΑΤΟ, δίπλα μας βρίσκεται η Ρεβυθουσα, πιο κάτω η ΚΟΣΚΟ, διάσπαρτες σε όλη την Ελλάδα  οι αμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις. Να τις πάρουν και να φύγουν τώρα. Η Ελλάδα να βγει από αυτόν τον πόλεμο. 

Ραγδαίες και άκρως επικίνδυνες είναι εξελίξεις για την εμπορική ναυτιλία και τους ναυτεργάτες, στον Περσικό κόλπο, μετά τις δολοφονικές επιδρομές, που συνεχίζονται στο Ιράν.

Φύγανε δύο φρεγάτες, δύο f16, και εμείς με το Ναύσταθμο με άντρες, παιδιά, φίλους και γείτονες να βρίσκομαστε στο μάτι του κυκλώνα! Από το ναύσταθμο φεύγουν οι χρυσοπληρωμένες από μας φρεγάτες, με τους δικούς μας ανθρώπους για αποστολές σε ξένα νερά – για ξένα συμφέροντα συμμετέχοντας στα πολεμικά σχέδια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. 

Ήδη στη φλόγα του πολέμου βρέθηκε η Κύπρος, καθώς επίθεση με drone χτύπησε βάση των Άγγλων στο Ακρωτήρι της Κύπρου, που θεωρείται βρετανικό έδαφος τη προηγουμενη βδομάδα.

Την ίδια στιγμή χτυπήθηκε   διυλιστήριο πετρελαίου του ενεργειακού κολοσσού της «Aramco» της Σαουδικής Αραβίας.  Σε αυτή τη χώρα έχουν στείλει η κυβέρνηση  ελληνική στρατιωτική δύναμη, Ελληνες στρατιωτικους, την πυροβολαρχία με τους «Patriot», που αξιοποιείται για να φυλά τα πετρέλαια των Σαούντ και εντάσσεται στα συνολικά πολεμικά σχέδια στην περιοχή!

Βάζουν και τις γυναίκες στο στόχαστρο με την προσωρινή «εθελοντική» στράτευση των γυναικών, που θα εξελιχθεί σε υποχρεωτική, και θα χρησιμοποιηθεί ποικιλότροπα εξυπηρετώντας τα ματωμένα πολεμικά τους σχέδια, όπως συμβαίνει ήδη στους στρατούς άλλων κρατών-μελών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Έχουν στόχο την ένταξη νέων δυνάμεων στις ένοπλες δυνάμεις και μάλιστα με ειδικά καθήκοντα, στοχεύουν στον εξωραϊσμό των εγκλημάτων τους και τη νομιμοποίησή τους στις λαϊκές δυνάμεις, στο όνομα της γυναικείας συμμετοχής.

Μπροστα στην αυριανη 8η Μάρτη  παγκοσμια ημερας της Γυναικας στέλνουμε μήνυμα και από τη σημερινή μας εκδήλωση ότι θα συνεχισουμε να δινουμε   κοινό αγώνα με τις εργαζόμενες γυναικες, τις μανάδες όπου γης, να μεγαλώσουμε  και να προστατέψουμε  τα παιδιά μας  στο εχθρικό για τη ζωή περιβάλλον των εκμεταλλευτικών κοινωνιών, που γεννούν αδικία, ανισοτιμία, πολέμους και προσφυγιά.

Η πάλη για την ισοτιμία δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από την πάλη για ειρήνη. Θέλουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν με βιβλία και παιχνίδια, όχι με σειρήνες και καταφύγια. Θέλουμε δουλειά με δικαιώματα και όχι μια κοινωνία εκμετάλλευσης.

Σήμερα, λοιπόν, η φωνή μας δυναμώνει:
Καμία εμπλοκή της χώρας μας σε πολέμους.
Καμία ανοχή στο ξερίζωμα λαών.
Αλληλεγγύη στις γυναίκες πρόσφυγες και μετανάστριες.

Συναγωνίστριες, φίλες και φίλοι,

Αν κάτι πρέπει να κρατήσουμε, είναι τα πρόσωπα των γυναικών που στάθηκαν όρθιες, που είπαν «ως εδώ», που έκαναν το βήμα να οργανωθούν. Εκεί βρίσκεται η ελπίδα. Στη γυναίκα της δουλειάς, στη νέα μητέρα, στη φοιτήτρια, στη συνταξιούχο που δεν παραιτείται.

Συνεχίζουμε πιο αποφασιστικά. Δυναμώνουμε την Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας παντού. Για να μπορεί κάθε γυναίκα να ζει με αξιοπρέπεια, δικαιώματα και πραγματική ισοτιμία.

Χρόνια πολλά αγωνιστικά σε όλες μας. Η 8η Μάρτη είναι δική μας – και είναι υπόθεση όλων.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή και την στήριξη σωματείων συλλόγων και φορέων του νησιού:

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΙΡΗΝΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ,

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ & ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ,

ΕΝΩΣΗ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ,

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΙΚΑ – ΕΤΜ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ,

ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ «Ι. ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ»,

ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ, 

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ & ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ -  ΠΕΙΡΑΙΑ),

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΔΙΑΒΗΤΗ  ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ «ΓΛΥΚΙΑ ΖΩΗ ΜΕ ΔΡΑΣΗ»,

ΠΕΡΙΗΓΗΤΙΚΟΣ ΦΥΣΙΟΛΑΤΡΙΚΟΣ , ΣΥΛΛΟΓΟΣ «ΕΡΜΗΣ» ΑΙΑΝΤΕΙΟΥ