Πλούσια συζήτηση στην "Εμπολεμη Ζώνη της ζωής" μετέφερε η Σμηναρχος ε.α κ Αμαλία Παπασωτηρίου στο 2ο Αντιπολεμικό - Φιλειρηνικό 10 ήμερο!

Ο πόλεμος τους, έξω από τα σύνορα, είναι η άλλη όψη της φτώχειας μέσα στη χώρα.

Η Σαλαμίνα, ο τόπος που φιλοξενεί τον μεγαλύτερο Ναύσταθμο της χώρας, δεν μπορεί να μένει θεατής. Οι οικογένειες των στρατιωτικών που ζουν και αναπνέουν στο νησί μας, οι γυναίκες που υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις και οι σύζυγοι που μένουν πίσω όταν οι φρεγάτες λύνουν κάβους για την Ερυθρά Θάλασσα, έχουν φωνή – και αυτή η εκδήλωση τους ανήκει.

Μια πλούσια και ενδιαφέρουσα συζήτηση με θέμα Γυναίκα Στρατιωτικός. Εργαζόμενη, Μητέρα και Σύζυγος σε «Εμπόλεμη Ζώνη» απο την  Επιτροπή Ειρήνης Σαλαμίνας, τα σωματεία, οι σύλλογοι και οι φορείς του νησιού, εγινε χθες Τετάρτη 5  Μάη στο πλαίσιο του «2ου Αντιπολεμικού Φιλειρηνικού 10ημέρου».

Πριν την συζήτηση προβλήθηκε το Ντοκιμαντέρ «13 Ώρες» Πίσω από τη Βιτρίνα. Η Γυναίκα της Δουλειάς και της Ζωής στο προσκήνιο της Σαλαμίνας Μέσα από τον φακό της Μιρένας Φερλέμη, ξεδιπλώνεται η καθημερινότητα γυναικών που συχνά παραμένουν «αόρατες»: εργαζόμενες στην εντατικοποίηση, εκπαιδευτικοί που πασχίζουν για το μέλλον, μετανάστριες που παλεύουν με τον ρατσισμό και την εκμετάλλευση, συνταξιούχοι που είδαν τους κόπους τους να εξανεμίζονται, μαθήτριες που ονειρεύονται σε ένα αβέβαιο μέλλον και άνεργες που βιώνουν την απόρριψη. Το ντοκιμαντέρ παρουσίασε η ιδια η εικαστικο - σκηνοθετης στο κοινό, σημειωντας πως οι γυναικες που απευθυνονται μέσα απο το φακό, ειναι αυθεντικές, απανττουν με ευθτητα στο φακό, ειναι οι γυναίκες της δουλειάς και της ζωη

Η εκδήλωση συνεχίστηκε με την κ. η Ελενη Γραμματικού μέλος του προεδρίου της  Ομάδας Γυναικών Σαλαμίνας (ΟΓΕ), η οποία ανεδείξι τη σύνδεση της γυναικείας ανισοτιμίας με το σύστημα που γεννά τους πολέμους και την κ. Αμαλία Παπασωτηρίου, Σμήναρχο ε.α. μετέφερε την πολύτιμη εμπειρία της από το εσωτερικό των Ενόπλων Δυνάμεων και την πραγματική εικόνα που κρύβεται πίσω από τις «φιέστες» των υπουργείων. Ακολουθησε συζήτηση. Τεθηκαν και απαντηθηκαν ερωτήματα που ρίχνουν φως στη ζωή και τη δραση  των  στρατωτικών και των οικογενειών τους

Η σμήναρχος εα, Αμαλία Παπασωτηρίου 

“Ποιός τη ζωή μου... Ποιός την κυνηγά ...."

Στον 20o και 21ο αιώνα oi γυναίκες ¨κατέκτησαν κάστρα¨ όπως συνηθίζει να λέγεται. Μεγάλο  μέρος του πληθυσμού των γυναικών συμμετέχει στην παραγωγή,στις υπηρεσίες, στην ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση, ακόμα και στις ένοπλες δυνάμεις και στα σώματα ασφαλείας και όλα αυτά στα πλαίσια της ισότητας ,όπως λένε, των δύο φύλων.

Τι δεν λένε ?

Ότι στις γυναίκες, παράλληλα με την είσοδό του στην εργασία και την εκπαίδευση, παραμένουν πλήθος άλλες φροντίδες και υποχρεώσεις, που θεωρούνται δεδομένες και στα πλαίσια των καθηκόντων τους.

Επαινούνται για την εργατικότητα την οργανωτικότητα στην κοινωνική και οικογενειακή  προσφορά τους, από την πολιτεία.

 Μέσα σε ένα κλίμα επαίνων, καλούνται να δώσουν το όλο της ενέργειάς τους, ως εργαζόμενες και μη, ως μητέρες, ως σύζυγοι.

 Καλούνται να γίνουν δασκάλες των παιδιών, νοσοκόμες και φροντιστές των γονιών τους, καλές νοικοκυρές.

Καλούνται να είναι ένα καλοκουρδισμένο πολυεργαλείο, που εργάζεται αδιάκοπα αμισθεί και απαλάσει το κράτος από βασικές κοινωνικές του υποχρεώσεις.

Τι δεν λένε ?

 Ότι οι γυναίκες με όλους τους παραπάνω ρόλους που επωμίζονται, αδυνατούν να αναπτυχθούν ατομικά και συλλογικά. Εγκλωβίζονται σε έναν διαρκή αγώνα,να ανταπεξέλθουν σε οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις.

Σε έναν κόσμο που ¨βράζει και φλέγεται¨ οι γυναίκες των ενόπλων δυνάμεων βιώνουν ανάλογες δυσκολίες με τις γυναίκες του λαϊκών οικογενειών, αλλά και με τις γυναίκες στων στρατιωτικών συναδέλφων τους, που επωμίζονται, με την από απομάκρυνση των συζύγων τους σε συμμαχικές εμπόλεμες αποστολές, όλα τα βάρη και τις υποχρεώσεις της οικογένειας.

 Έρχονται αντιμέτωπες με την ενεργειακή κρίση και την ακρίβεια στα είδη διατροφής, στα καύσιμα, στη στέγαση στην υποστελέχωση της υγείας, της παιδείας και την εμπορευματοποίησή τους.

Βιώνουν τις ιδιαιτερότητες, λόγω της φύσης της δουλειάς τους, στα επιτελεία, στα στρατιωτικά νοσοκομεία, και στα στρατόπεδα.

 Βιώνουν την ασφάλεια και την πίεση που δημιουργούν τα μέτωπα του πολέμου, που όλο και αυξάνονται στην περιοχή μας (Ουκρανία,Παλαιστίνη, Ιράν) και κλιμακώνονται με την ενεργή συμμετοχή της χώρας μας σε αυτά.

 Σε αυτές τις συνθήκες, προετοιμάζεται και η λεγόμενη ¨Ατζέντα 2030¨, σε πλαίσια πολεμικής οικονομίας και πολεμικής προετοιμασίας, όπου το κράτος διαθέτει πλακτωλό χρημάτων σε πολεμικό εξοπλισμό, (φρεγάτες, αεροσκάφη κ.λ.π)  για συμμετοχή της χώρας μας στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ σε πολέμους, αλλά δεν διαθέτει χρήματα και παροχές για κοινωνικές δομές, σχολεία, νοσοκομεία, πολιτισμό,προστασία φυσικού περιβάλλοντος.

 Δεν διαθέτει χρήματα για τη φροντίδα και προστασία των ηλικιωμένων και των κοινωνικά αδύναμων.

 Σε αυτό το περιβάλλον οι γυναίκες στρατιωτικοί και μη : αναρωτιούνται “Ποιός τη ζωή μου... Ποιός την κυνηγά ?’’

Σε αυτές τις συνθήκες το υπουργείο εθνικής άμυνας, για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ ανακαλύπτει και εκθειάζει την αξία και τις ικανότητες των γυναικών.

Καλεί τις γυναίκες σε στράτευση, για εξυπηρέτηση πολέμων που καμία σχέση δεν έχουν με την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας.

Καλεί τις γυναίκες να υποστηρίξουν πολέμους και συμφέροντα μεγάλων κολοσσών και μονοπωλίων που συγκρούονται με τα κέρδη τους, τη στιγμή που τα εισοδήματα των εργαζομένων συρρικνώνονται. 

Ζητούν τη συμμετοχή των γυναικών στα εγκλήματα που διαπράττουν σε βάρος άλλων λαών γυναικών και παιδιών, που οδηγούνται στο θάνατο και την προσφυγιά.

Στις της γυναίκες που δημιουργούν ζωή, που κυοφορούν  και  αγκαλιάζουν τη ζωή. Ζητούν, τεχνηέντως, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια, τη συμμετοχή τους στους ληστρικούς πολέμους τις γενοκτονίες και την βαρβαρότητα.

Είναι ξεκάθαρο πλέον σε όλους μας ότι οι πόλεμοι δεν γίνονται για τα δικά του συμφέροντα, το αντίθετο μάλιστα.

Οι έχοντες τον πλούτο, επιχειρούν να τον αυξήσουν αδιαφορώντας για τις δικές μας ανάγκες και των παιδιών μας. Οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί δημιουργούν πολέμους. Οι πόλεμοι ζητούν πολεμικό εξοπλισμό και έμψυχο υλικό. Διψούν για κέρδη και επιβάλλουν πολέμους.Σε αυτή την κρίσιμη καμπή της ιστορίας, εμείς πρέπει να πούμε την τελευταία λέξη.

Να απαιτήσουμε αξιοπρεπή ζωή και ευημερία !

 Να τους χαλάσουμε τα σχέδια !

¨ Τα κέρδη τους ή  οι ζωές μας¨ Παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ !

 Οι γυναίκες, έχουμε τη δύναμη που μας αποδίδουν... για τους δικούς μας όμως σκοπούς και τα συμφέροντα και όχι για τα κέρδη, τους  ανταγωνισμούς και τους πολέμους τους. Οι γυναίκες στρατιωτικοί,οι σύζυγοι αξιωματικών, εργαζόμενες και μη, σε κάθε χώρο εργασίας ή πολιτισμού, πλάι στους άντρες, μαζί με τους άντρες, οφείλουμε να μπούμε αποφασιστικά και μαχητικά μπροστά στους αγώνες. Ενάντια στους πολέμους και την φτωχοποίηση που δημιουργούν.

 Ας γίνουμε αυτό που οφείλουμε να γίνουμε ! Μαχήτριες !

Να συμβάλουμε αποφασιστικά, και κυρίως συλλογικά, κόντρα στο σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, κόντρα στην ηττοπάθεια και την μοιρολατρία που καλλιεργούν,  κόντρα στους πολέμους, κόντρα στο σύστημα που τα γεννά.

 Έχουμε υποχρέωση να το κάνουμε !

 Τώρα απαιτείται λαϊκός ξεσηκωμός με τις γυναίκες μπροστάρισσες.

 Να κλείσουν όλες οι στρατιωτικές βάσεις, από την Σούδα της Κρήτης μέχρι την Αλεξανδρούπολη και τι Λάρισα.

 Να απαιτήσουμε η πυροβολαρχία “Patriot” από τη Σαουδική Αραβία. Να επιστρέψουν  όλες οι φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού και τα F-16, κάθε ελληνικό πλοίο που βρίσκεται εκτός  συνόρων και σε εμπόλεμες περιοχές.

 Ο πόλεμος των ιμπεριαλιστών δεν είναι δικός μας. Η φτώχεια και ο κίνδυνος για αντίποινα από τις χώρες που βάλλονται είναι επίσης δικό τους δημιούργημα, στενά δεμένο με τα σχέδια και τους πολέμους τους. 

Το σύστημά τους δεν επιδέχεται διαχείριση, παρά μόνο ανατροπή ! Άλλος δρόμος δεν υπάρχει ! Είναι μονόδρομος !

Η Ελένη Γραμματικού εκ μέρους του Προεδρείου της Ομάδας Γυναικών Σαλαμίνας 

Ο πόλεμος τους, ξεκινά πολύ πριν πέσουν οι βόμβες!

Φίλες και φίλοι, συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Εκ μέρους της Ομάδας Γυναικών Σαλαμίνας, μέλος της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας, χαιρετίζουμε τη σημερινή εκδήλωση. Η συμμετοχή μας στο 2ο Αντιπολεμικό - Φιλειρηνικό 10ήμερο δεν είναι τυπική. Είναι μια βαθιά ανάγκη να ενώσουμε τη φωνή μας με κάθε οικογένεια του νησιού μας που ανησυχεί, που οργίζεται, που αρνείται να συνηθίσει την εικόνα του θανάτου και της προσφυγιάς δίπλα μας.

Το θέμα της σημερινής συζήτησης, «Γυναίκα στρατιωτικός, εργαζόμενη, μητέρα σε εμπόλεμη ζώνη», είναι η αφορμή για να αναδείξουμε τη μεγάλη εικόνα.

Η κ. Παπασωτηρίου, την οποία καλωσορίζουμε, θα αναπτύξει ως ειδικός τις πτυχές της ζωής των γυναικών μέσα στο στράτευμα. Εγώ θα σταθώ στις θέσεις της ΟΓΕ για το πώς ο πόλεμος και οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί τσακίζουν τη ζωή κάθε γυναίκας της εργατικής-λαϊκής οικογένειας.

Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να θέσουμε σήμερα: Γιατί η ΟΓΕ αντιτίθεται στην παρουσία των γυναικών στις ένοπλες δυνάμεις και τις πολεμικές αποστολές;

Η απάντηση είναι πολιτική και ταξική: Γιατί η συμμετοχή αυτή δεν αποτελεί βήμα χειραφέτησης. Η πραγματική ισοτιμία δεν κερδίζεται στο πεδίο της μάχης, σκοτώνοντας «ισότιμα» άλλες μανάδες και παιδιά για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων. Η γυναίκα στρατιωτικός σήμερα δεν υπηρετεί την άμυνα της πατρίδας· μετατρέπεται σε όργανο σχεδιασμών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Καταγγέλλουμε την προσπάθεια εξωραϊσμού της στράτευσης. Η γυναίκα δεν πρέπει να γίνεται το «προσωπείο ανθρωπισμού» σε βρώμικους πολέμους. Δεν δεχόμαστε να χρησιμοποιούνται οι γυναίκες για να νομιμοποιηθούν στη συνείδηση του λαού εγκληματικές ενέργειες. Είτε πρόκειται για τη γυναίκα με τη στολή, είτε για τη γυναίκα του στρατιωτικού που μένει πίσω με το βάρος της οικογένειας στις πλάτες της, όλες είναι θύματα μιας πολιτικής που θεωρεί τις λαϊκές ανάγκες «κόστος» και τους εξοπλισμούς «επένδυση».

Δεύτερο ερώτημα: Ποια είναι η σύνδεση του αγώνα μας κατά του πολέμου με την καθημερινή επιβίωση της γυναίκας στη Σαλαμίνα και σε όλη την Ελλάδα;

 Ο πόλεμος ξεκινά πολύ πριν πέσουν οι βόμβες. Ξεκινά όταν:

• Το κράτος θεωρεί «ατομική υπόθεση» τη φροντίδα των παιδιών μας επειδή δεν υπάρχουν δημόσιοι και δωρεάν βρεφονηπιακοί σταθμοί.
• Όταν η υγεία εμπορευματοποιείται και η στρατιωτική οικογένεια, όπως και κάθε εργαζόμενη οικογένεια, αναγκάζεται να «χρυσοπληρώνει» ιδιωτικές λύσεις.
• Όταν οι μισθοί καθηλώνονται, την ώρα που δισεκατομμύρια ευρώ φεύγουν για φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα και πυροβολαρχίες Patriot στη Σαουδική Αραβία.

Αυτά τα χρήματα λείπουν από την Παιδεία, από την Υγεία, από την προστασία της μητρότητας. Η ΟΓΕ βλέπει καθαρά: Ο πόλεμος έξω από τα σύνορα είναι η άλλη όψη της φτώχειας μέσα στη χώρα.

Τρίτο και κρίσιμο ερώτημα: Ποιο είναι το διεκδικητικό πλαίσιο της ΟΓΕ σήμερα; Τι ζητάμε από την παρουσία μας εδώ;

Σημαίνουμε ΞΕΣΗΚΩΜΟ! Εκφράζουμε την ανησυχία και τον φόβο, για το τι μπορεί να φέρει η εμπλοκή της χώρας μας και  την μετατρέπουμε σε αγωνιστική διεκδίκηση.

1.     Απαιτούμε την άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Καμία συμμετοχή, καμία στήριξη στη σφαγή των λαών.

2.     Να επιστρέψουν ΤΩΡΑ όλοι οι στρατιωτικοί από αποστολές στο εξωτερικό. Καμία μητέρα να μη στερείται το παιδί της σε πόλεμό για ξένα συμφέροντα.

3.     Να κλείσουν όλες οι στρατιωτικές βάσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ από την Κρήτη ως τον Έβρο. Δεν δεχόμαστε η χώρα μας να είναι πολεμικό ορμητήριο αλλά ούτε και στόχος αντιποίνων.

4.     Να σταματήστε κάθε στήριξη στο κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ. Καμία διευκόλυνση με λιμάνια, αεροδρόμια και υποδομές.

5.     Διεκδικούμε λεφτά για τις λαϊκές ανάγκες και όχι για τη δολοφονική μηχανή του ΝΑΤΟ. Θέλουμε δημόσιες και δωρεάν δομές υγείας, παιδείας και πρόνοιας για όλες τις γυναίκες.

Φίλες και φίλοι,

Η καρδιά μας βρίσκεται στη Γάζα, στον Λίβανο, και πεδία των μαχών. Βρίσκεται στις γυναίκες που ψάχνουν στα χαλάσματα τα παιδιά τους. Βρίσκεται όμως και στις γυναίκες που μπαίνουν σε βάρκες για να σωθούν και πνίγονται στο Αιγαίο. Η αλληλεγγύη μας είναι το όπλο μας.

Δεν δεχόμαστε να γίνουμε «κρέας στα κανόνια τους». Πραγματική ασπίδα για τη ζωή και το μέλλον μας είναι η στράτευση στον αγώνα για την ανατροπή αυτού του συστήματος που γεννά πολέμους, προσφυγιά και ανισοτιμία. Εκεί όπου οι δυνατότητες της εργασίας μας θα αξιοποιούνται για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών και όχι για τα κέρδη της άρχουσας τάξης.

Καλούμε κάθε γυναίκα της Σαλαμίνας να μην εγκλωβίζεται στη λογική της «υπομονής».

Να σηκώσει τη σημαία της αντεπίθεσης.

Καλό αγώνα σε όλους μας! Ούτε γη, ούτε νερό στους φονιάδες των λαών!