Η Επανάσταση του 1821 εμπνέει και διδάσκει μέχρι και σήμερα.

1821. Φωτεινό φάρος για την αναβίωση της επαναστατικής ορμής σε όλη στην Ευρώπη.

Η Επανάσταση του 1821 εμπνέει και διδάσκει μέχρι και σήμερα, γιατί απέδειξε ότι οι επαναστάσεις κινούν την ιστορία προς τα εμπρός, ανατρέπουν τις ξεπερασμένες παραγωγικές σχέσεις, τάξεις και εξουσίες, όσο ισχυρές και αν φαίνονται. Υπενθυμίζει ότι ο οργανωμένος και αποφασισμένος λαός, που παλεύει για το δίκιο του, για το καινούριο και προοδευτικό της κάθε εποχής, μπορεί να δώσει διέξοδο από τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του παλιού.

Η ελληνική αστική εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση, λίγα χρόνια μετά την ήττα του Ναπολέοντα, σε μια Ευρώπη που κυριαρχούσε η Ιερά Συμμαχία, ανέτρεψε το παλιό, τη φεουδαρχική εξουσία και την οθωμανική κυριαρχία και άνοιξε τον δρόμο για τη συγκρότηση του νέου, του ελληνικού αστικού κράτους. Το 1821, η ανερχόμενη τότε ελληνική αστική τάξη εξέφρασε το αναγκαίο επαναστατικό βήμα μπροστά. 

Τα πιο πρωτοπόρα και ριζοσπαστικά τμήματά της, εμπνευσμένα από τις αστικές επαναστάσεις και τα κινήματα του καιρού τους, συγκρότησαν τη Φιλική Εταιρεία ως φορέα της επαναστατικής αλλαγής και παραμέρισαν όσους διέθεταν προνόμια στο οθωμανικό καθεστώς και γι’ αυτό έβαζαν προσκόμματα στην επανάσταση ή εναντιώνονταν σε αυτήν. Στο πλευρό της Φιλικής Εταιρείας συμπαρατάχθηκαν και εκείνες οι κοινωνικές δυνάμεις που βίωναν την ταξική, εθνοτική και θρησκευτική καταπίεση, κυρίως οι φτωχές αγροτικές μάζες και η ολιγάριθμη τότε εργατική τάξη, που επάνδρωσαν τον επαναστατικό στρατό. Όλοι αυτοί νίκησαν τους κατασταλτικούς μηχανισμούς και τα στρατεύματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αντιτάχθηκαν στους συμμάχους της και σάρωσαν τους ομοεθνείς υπερασπιστές της, τους σχεδιασμούς και τους κανόνες της ''Ιεράς Συμμαχίας''.

Η επανάσταση του 1821 δεν επισφράγισε μόνο την κατάλυση του οθωμανικού ζυγού, αλλά και αποτέλεσε ''φωτεινό φάρο'' για την αναβίωση της επαναστατικής ορμής σε όλη στην Ευρώπη. Απέδειξε ότι το πισωγύρισμα των αστικών επαναστάσεων -όπως και το πισωγύρισμα κάθε επαναστατικής διαδικασίας- ήταν προσωρινό.

205 χρόνια αργότερα, η καπιταλιστική εξουσία, από συντελεστής προόδου, έχει γίνει προ πολλού εμπόδιο. Συσσωρεύει πλούτο σε λίγα χέρια, διευρύνει τις ταξικές ανισότητες και προκαλεί αλλεπάλληλες οικονομικές κρίσεις, οξύνει τους ανταγωνισμούς καπιταλιστικών κρατών και ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, πυροδοτεί πολεμικές εστίες, σπέρνει το αίμα και τον θάνατο, τη φτώχεια και την προσφυγιά.