Οσοι δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν την πρώτη παράσταση
το Σάββατο 7 Μάρτη 2026, στις 19:00, στο 2ο Γυμνάσιο Σαλαμίνας, (Γεωργίου Παπανδρέου & Ύδρας, Νέα Σαλαμίνα) να σπεύσουν
Η Ομάδα Γυναικών
Σαλαμίνας, μέλος της ΟΓΕ, τιμά την Παγκόσμια Ημέρα της Εργαζόμενης Γυναίκας και
καλεί τις γυναίκες του μόχθου, τις εργαζόμενες, τις άνεργες, τις
αυτοαπασχολούμενες και τις νέες μητέρες του νησιού μας στην εκδήλωση που
διοργανώνει το
Σάββατο 7 Μάρτη 2026,
στις 19:00, στο 2ο Γυμνάσιο Σαλαμίνας, (Γεωργίου Παπανδρέου &
Ύδρας, Νέα Σαλαμίνα)Στην εκδήλωση θα
παρουσιαστεί σε πρώτη προβολή το ντοκιμαντέρ της εικαστικού Μιρένας Φερλέμη «13 ώρες» - «Πίσω από τη βιτρίνα: Γυναίκες της
δουλειάς και της ζωής» και η θεατρική παράσταση «Η
προίκα της Όρσας» σε κείμενα, σκηνοθεσία και ερμηνεία της Αυγουστίνας
Κουτσούκου.
Μέσα από την τέχνη και στα δύο έργα αναδεικνύεται η
αθέατη πλευρά της γυναικείας καθημερινότητας, όλα όσα κρύβονται «πίσω από τη
βιτρίνα».Θα μιλήσει για την 8η Μάρτη, η Πρόεδρος του Δ.Σ της
Ομάδας Γυναικών Σαλαμίνας και μέλος της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας κ. Ανδρουλιδακη Μαρία.
Για το εργο γράφει ο Παναγιώτης Βελτανισιάν Δρ Λαογραφίας, Φιλολογος και Πρόεδρος της Λαογραφικής Στέγης Σαλαμίνας
Η θεατρική απόδοση της ιστορίας της Όρσας βρήκε στο πρόσωπο της Αυγουστίνας Κουτσούκου μια ερμηνεύτρια σπάνιας ευαισθησίας και δύναμης. Πάνω στη σκηνή, η Κουτσούκου δεν υποδύθηκε απλώς μια γυναίκα του παρελθόντος της Σαλαμίνας· ενσάρκωσε μια ολόκληρη εποχή, μια κοινωνική συνθήκη, μια πληγή που διατρέχει τους αιώνες. Με μοναδικό σκηνικό της σύμμαχο τον λόγο της προφορικής παράδοσης, που μας διέσωσε ο Νικόλαος Σαλτάρης, και τον συμβολισμό της αρχαίας Ελιάς της Όρσας, κατόρθωσε να μετατρέψει μια καταγεγραμμένη αφήγηση σε ζωντανό, σπαρακτικό βίωμα.
Η ερμηνεία της ως Όρσα υπήρξε καθηλωτική από την πρώτη έως την τελευταία στιγμή. Με φωνή που έτρεμε όταν έπρεπε να αποκαλύψει τον φόβο και τη μοναξιά, και που γινόταν στιβαρή και διαπεραστική όταν διεκδικούσε το δικαίωμα στην αγάπη και την αξιοπρέπεια, απέδωσε με συγκλονιστική ακρίβεια τις μεταπτώσεις μιας γυναίκας που παλεύει ανάμεσα στο καθήκον και στον έρωτα. Η Κουτσούκου ανέδειξε την εσωτερική σύγκρουση της Όρσας με τρόπο σχεδόν σωματικό: κάθε της κίνηση, κάθε της παύση, κάθε βλέμμα της έμοιαζε να κουβαλά το βάρος της προίκας-καταδίκης, της κοινωνικής περιθωριοποίησης, της έμφυλης βίας.
Η ερμηνευτική δύναμη της Αυγουστίνας Κουτσούκου απογειωνόταν τις στιγμές που, ολομόναχη επί σκηνής, ανελάμβανε να ενσαρκώσει όχι μόνο την Όρσα αλλά και τους αντρικούς ρόλους του έργου. Εκεί αποκαλύφθηκε το μέγεθος της υποκριτικής της δεινότητας. Με ελάχιστα εξωτερικά μέσα και μοναδικό της εργαλείο το σώμα και τη φωνή, μεταμορφωνόταν μπροστά στα μάτια μας από την πληγωμένη, ερωτευμένη γυναίκα στον σύζυγο, στον Οθωμανό αγαπημένο, από τη βία στην τρυφερότητα.
Η αλλαγή της φωνής της δεν ήταν απλώς τεχνική δεξιοτεχνία· ήταν βαθιά εσωτερική μετάβαση. Κάθε αντρικός χαρακτήρας είχε τη δική του χροιά, ρυθμό, ανάσα και ψυχολογική θερμοκρασία. Με μια ανεπαίσθητη μετατόπιση του βλέμματος ή του κορμού, η σκηνή γέμιζε από μια νέα παρουσία. Το κοινό δεν έβλεπε μια ηθοποιό που «κάνει ρόλους», έβλεπε πρόσωπα να γεννιούνται και να συγκρούονται ζωντανά.
Αυτή η πολυφωνία, δοσμένη από ένα και μόνο σώμα, ανέδειξε ακόμη πιο έντονα τη μοναξιά της Όρσας. Οι αντρικές μορφές προέκυπταν από την ίδια τη σκηνική της ύπαρξη, σαν να ήταν οι φωνές μιας κοινωνίας που την περιβάλλει, την πιέζει, την καθορίζει. Και όμως, η ίδια στεκόταν ακέραιη, μετατρέποντας τη θεατρική πρόκληση σε θρίαμβο.
Πρόκειται για επίδοση σπάνιας υποκριτικής ωριμότητας και τόλμης. Η Κουτσούκου δεν απέδειξε απλώς ότι μπορεί να υπηρετήσει έναν ρόλο· απέδειξε ότι μπορεί να οικοδομήσει ολόκληρο δραματικό σύμπαν μόνη της, κρατώντας αμείωτη την ένταση και τη συγκίνηση. Ένα πραγματικό ρεσιτάλ ερμηνείας, που αξίζει κάθε διθυραμβικό έπαινο.
Ιδιαίτερα στις σκηνές της επιθυμίας του απαγορευμένου έρωτα, η ερμηνεύτρια πέτυχε κάτι σπάνιο: δεν παρουσίασε μια ρομαντική εξιδανίκευση, αλλά μια αγάπη βαθιά ανθρώπινη, τρυφερή και ταυτόχρονα επικίνδυνη. Η Όρσα της Κουτσούκου ερωτεύεται με όλη της την ύπαρξη, γνωρίζοντας πως ο έρωτας αυτός μπορεί να γίνει αιτία αφανισμού. Αυτή η διττότητα -η έκσταση και ο τρόμος, η παράδοση και η επανάσταση- αποδόθηκε με τέτοια αλήθεια, ώστε το κοινό δεν παρακολουθούσε απλώς, αλλά συμμετείχε συναισθηματικά στην τραγική της πορεία.
Παρά τα εντυπωσιακά ηχητικά εφέ και τον υποβλητικό φωτισμό που πλαισίωναν το έργο, η Κουτσούκου κατόρθωσε να επιβληθεί απολύτως. Δεν επισκιάστηκε από την τεχνική αρτιότητα της παράστασης· αντιθέτως, την υπερέβη. Με την εσωτερικότητα και τη σκηνική της παρουσία μετέτρεψε τα τεχνικά μέσα σε απλούς συνοδοιπόρους της ερμηνείας της. Η σκηνή γινόταν ο κόσμος της Όρσας, και η ίδια το ζωντανό του κέντρο.
Ως σεναριογράφος του θεατρικού κειμένου της προφορικής παράδοσης και σκηνοθέτρια, η Κουτσούκου απέδειξε επίσης αξιοθαύμαστη δραματουργική ευφυΐα. Ανέδειξε τον θεσμό της προίκας όχι απλώς ως ιστορικό στοιχείο, αλλά ως μηχανισμό καταπίεσης που καθορίζει ζωές. Φώτισε τη θέση της γυναίκας σε μια κοινωνία ανδροκρατούμενη, αναδεικνύοντας τη σιωπηλή της δύναμη. Και μέσα από το τραγικό τέλος της Όρσας, πρόσφερε μια κάθαρση βαθιά, σχεδόν λυτρωτική.
Η Αυγουστίνα Κουτσούκου κατέθεσε ψυχή, σώμα και πνεύμα σε αυτή την παράσταση. Η Όρσα της δεν ήταν ένας ρόλος· ήταν μια κραυγή μνήμης και δικαίωσης. Με τη συγκλονιστική της ερμηνεία, απέδειξε πως το θέατρο μπορεί ακόμη να γίνεται τόπος αλήθειας, συγκίνησης και ουσιαστικού στοχασμού.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Αφείστε το σχόλιο σας