Σαλαμίνιοι εξεγερμένοι ναύτες και αξιωματικοί στο Κίνημα του Πολεμικού Ναυτικού στη Μέση Ανατολή (Απρίλης 1944)

Μια άγνωστη σελίδα της Ιστορίας της Σαλαμίνας, μεσα απο το ντοκιμαντέρ για το Κίνημα του Πολεμικού Ναυτικού στη Μέση Ανατολή (Απρίλης 1944) της Μιρένας Φερλέμη

«Ορθοί και Τραγουδώντας»

ΔΕΙΤΕ ΤΟ  ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

Σαλαμίνιοι εξεγερμένοι ναύτες και αξιωματικοί στο Κίνημα του Πολεμικού Ναυτικού στη Μέση Ανατολή (Απρίλης 1944)
Παναγιώτης Πουλής: «Στάθηκαν όρθιοι. Δεν κιότεψαν. Και είναι τιμή για τον τόπο μας...

Από τους Ημερομίσθιους Πολίτες: Ο Χρήστος Μπούκος, ο Γιώργος Κρουστάλλης, ο Σταμάτης Κούκης, ο Νίκος Κουτσούκος, ο Παναγιώτης Μαγιάτης. Από το Αντιτορπιλικό “ΙΕΡΑΞ”: Ο Σταμάτης Κουτσούκος και ο Βασίλης Πάλλας. Από το Θωρηκτό “ΑΒΕΡΩΦ”: Ο Προκόπης Καλλιότσος, ο Γιάννης Μπούτσης, ο Μιχάλης Χρήστου, ο Παναγιώτης Χατζηνικολάου. Από το Πλωτό Συνεργείο “ΗΦΑΙΣΤΟΣ”: Ο Γιώργος Βιρβίλης, ο Στέλιος Σταμπάμπας, ο Μιλτιάδης και ο Ευάγγελος Παπαθεοχάρης. Και στην ξηρά: Ο Πέτρος Σακελλαρίου.»

Υπάρχουν άνθρωποι που η ιστορία τους λυγίζει και άνθρωποι που την κοιτούν στα μάτια. Για τον Παναγιώτη Πουλή, η στράτευση δεν τελείωσε με την επιστροφή από τη Μέση Ανατολή, ούτε με το "κακό" απολυτήριο που προσπάθησε να τον θέσει στο περιθώριο.  Ο Πουλής παρέμεινε ο ίδιος ανυπότακτος ναύτης του "Ηφαίστου".Ήταν ένας αγωνιστής που δεν ζήτησε τίποτα για τον εαυτό του, αλλά τα έδωσε όλα για το "εμείς". Ένας "σημαιοφόρος" της αξιοπρέπειας που κράτησε τη σημαία ψηλά, μέχρι την τελευταία του πνοή.

Σημειώνει στο ημερολογιο του: «Πάντα πίστευα ότι ο άνθρωπος πρέπει να προσφέρει στο σύνολο. Συμμετείχα στα κοινά του τόπου μου, μέσα από τους συλλόγους και το κόμμα μου. Δεν μπορούσα να βλέπω την αδικία και να μένω με σταυρωμένα χέρια». «Αποκαταστάθηκα το 1982, με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, παίρνοντας τον διοικητικό βαθμό του σημαιοφόρου».

Ο Υπαξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού Παναγιώτης Πουλής δεν περίμενε το χαρτί της αποκατάστασης για να νιώσει αξιοπρεπής. Τον βαθμό του "Σημαιοφόρου" τον είχε κερδίσει ήδη στα αμπάρια του "Ηφαίστου" και στις μάχες της Μέσης Ανατολής. Τον είχε κερδίσει με τη συνέπειά του στις γειτονιές της Σαλαμίνας, όταν το να είσαι αγωνιστής σήμαινε να είσαι κυνηγημένος.

Η ιστορία δεν διορθώνεται με μια υπογραφή σε ένα διάταγμα, αλλά με το να κρατάς τη φλόγα και τη μνήμη ζωντανή. Ο Παναγιώτης Πουλής δεν "έγινε" σημαιοφόρος το 1982. Ήταν πάντα.