Ε, όχι και ο Δαμασκηνός... «αντιστασιακός»!

Θα τρίζουν τα κόκκαλα 1.500.000 αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης!!!!

Αμέσως μετά την επαναφορά του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο, τον Ιούλιο 1941, ο Δαμασκηνός εξέρχεται του Μητροπολιτικού Ναού. Τον συνοδεύει ο κατοχικός πρωθυπουργός (στο άκρο δεξιά η σύζυγος του Τσολάκογλου Καίτη, καταγόμενη από τη γνωστή οικογένεια της Κορίνθου Θεοδώρου, γεγονός που χρησιμοποίησε ο Δαμασκηνός για να πλησιάσει τον Τσολάκογλου).

Πολλά ακούστηκαν χθες Πέμπτη 18 / 9 / στην εκδήλωση της Λαογραφικης Στέγης για τον κατοχικό αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, με αφορμή την παρουσία του κάποτε στη Ι. Μ. Φανερωμένης απο το συγγραφέα και πρώην εκπαιδευτικό, κ. Ηλία Δρίβας, ο οπόίος στην ομιλία του, ούτε λίγο ούτε πολύ, ξέπλυνε απροκάλυπτα, τον πρώην κατοχικό συνεργάτη των Γερμανών, αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, λανσάοντας τον, ως αγωνιστή, πατριώτη και αντιστασιακό!

Θυμήθηκε ο κ. Δρίβας, μάλλον τις εκδηλώσεις στις οποίες χοροστάτησε ο Χριστόδουλος (φυσικά...) και τις οποίες λάμπρυναν με τις παρουσίες τους οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της ΝΔ

Τις παραπάνω περγαμηνές για τον Δαμασκηνό - και για να συνεννοούμεθα - τις επιδαψιλεύει η «Ιστορία» των ανιστόρητων ιδεολογικών εραστών που αναπαραγουν τα εθνικιστικά αφηγήματα της μετεμφυλιακής Ελλάδας.

Μετά την αναγκαία αυτή διευκρίνιση, μπορούμε να περάσουμε στην (πραγματική) Ιστορία:

Ο Δαμασκηνός διορίστηκε στη θέση του αρχιεπισκόπου από την κατοχική «κυβέρνηση» του Τσολάκογλου. 

Στις επιστολές του προς την «κυβέρνηση» των προδοτών, ο Δαμασκηνός ευλογούσε τους «Κουίσλιγκ», δηλώνοντας ότι «αποβλέπομεν μετά βαθείας εκτιμήσεως προς την τολμηράν πρωτοβουλίαν την οποίαν αναλάβατε», ενώ χαρακτήριζε τη συνθηκολόγηση με τους κατακτητές σαν «μέτρον ανάγκης»...

Τα συνήθιζε κάτι τέτοια εκείνη την εποχή το ανώτατο εκκλησιαστικό ιερατείο (σε αντίθεση με τους απλούς παπάδες και το λαϊκό κλήρο που είχαν ενταχθεί στην Αντίσταση). 

Για παράδειγμα, τότε που ο Δαμασκηνός προσκυνούσε τον Τσολάκογλου, οι επικεφαλής του Αγίου Ορους έστειλαν μέχρι και επιστολή προς τον Χίτλερ, με την οποία καλούσαν την «Υμετέρα Εξοχότητα» (σ.σ: τον Χίτλερ) να «αναλάβη υπό την υψηλήν προσωπικήν Αυτής προστασίαν και κηδεμονίαν» το Αγιον Ορος, ενώ «αξιοσέβαστοι» Μητροπολίτες, όπως ο Φλωρίνης, ο Εδέσσης, ο Αιτωλοακαρνανίας, ο Φθιώτιδας υποδέχονταν τα Ες-Ες με δοξολογίες υπέρ «του μεγάλου γερμανικού έθνους» και με κηρύγματα ότι «τάσσεται ο ελληνικός λαός παρά τω πλευρώ των δυνάμεων του Αξονος» (σ.σ.: φυσικά, υπήρχαν και Μητροπολίτες που τίμησαν το σχήμα τους, όπως ο Κοζάνης Ιωακείμ ή ο Ηλείας Αντώνιος, που στάθηκαν δίπλα στο ΕΑΜ. Μόνο που αυτούς η Ιεραρχία τους κυνήγησε και τους καθαίρεσε)...

*

Για να επιστρέψουμε στον Δαμασκηνό

(που είχε εκδιώξει από το θρόνο του τον Χρύσανθο, ο οποίος με τη σειρά του ομολογούσε αργότερα ότι αυτός ήταν που καθοδηγούσε τον Γρίβα και τη φασιστική οργάνωση των Χιτών και αποκαλούσε τα Τάγματα Ασφαλείας σαν «τελευταία εφεδρεία» του Εθνους - σόι το «βασίλειο» της ιεροσύνης...)

• γνωστός είναι ο ρόλος του και ως συνεργάτη των Αγγλων.

Αφού δηλαδή πρώτα είχε ορκίσει τις «κυβερνήσεις» των γερμανοτσολιάδων, των Λογοθετόπουλου και Ράλλη, οι Αγγλοι, μετά τη συνάντηση του Δαμασκηνού με τον Τσόρτσιλ στα «Δεκεμβριανά», τον όρισαν έως και αντιβασιλέα της χώρας.

Με άλλα λόγια, η εξαργύρωση της στάσης του Δαμασκηνού στο ματοκύλισμα του λαού από τους Αγγλους, τους συνεργάτες των Γερμανών και αργότερα τους Αμερικανούς υπήρξε πλήρης.

Αλλά κι αυτός - ο Δαμασκηνός - στάθηκε στο «ύψος» του.

• Υπό την ηγεσία του, το 1946, η έκτακτη σύνοδος της Ιεραρχίας εξέδωσε την ποιμαντορική εγκύκλιο για την καταδίκη της Αριστεράς.
• Υπό την καθοδήγησή του, η Ιερά Σύνοδος της 30/5/47 τασσόταν παρά τω πλευρώ του μοναρχοφασιστικού εμφυλιοπολεμικού κράτους και «αφόριζε» σαν «εθνικώς εγκληματικόν κίνημα» (!) τον αγώνα των μαχητών του ΔΣΕ.
• Αργότερα, μάλιστα, το 1949, δήλωνε «υπερήφανος» για την «εθνικήν κολυμβήθραν» της Μακρονήσου...

Α, ναι: Ο Δαμασκηνός ήταν εκείνος που το '48 ευλογούσε τα εκτελεστικά αποσπάσματα των στρατοδικείων, αφού, όπως έλεγε, οι δολοφονηθέντες δημοκράτες είχαν το ανάθεμα, καθ' ότι επρόκειτο για «καταδικασθέντες εις θάνατον κατόπιν νομίμου και δημοσίας διαδικασίας»!

Πώς «κρατούσαν» οι Εγγλέζοι το Δαμασκηνό

Με το διορισμό του Δαμασκηνού στη θέση του αντιβασιλιά οι Εγγλέζοι μπορούσαν να είναι σίγουροι για την πειθήνια εκτέλεση των εντολών τους αφού τον «κρατούσαν» από πολλές μεριές και θα μπορούσαν να τον εκβιάζουν ανά πάσα στιγμή. 

Το ίδιο ευάλωτος ήταν ο αρχιεπίσκοπος και απέναντι στους μοναρχικούς. 

Ο Δαμασκηνός ήταν ο ιεράρχης, που  βρέθηκε στην κορυφή της Εκκλησίας το 1941 με την παρέμβαση των γερμανών κατακτητών, όρκισε όλες τις κυβερνήσεις των δοσιλόγων και συνεργάστηκε μ’ αυτές. 

Είναι χαρακτηριστικό το δημοσίευμα της βρετανικής πολιτικής επιθεώρησης «Τhe Week» στις 28 Οκτωβρίου 1945: 

«…Ο αντιβασιλέας οφείλει τη θέση του αποκλειστικά στους Άγγλους και βρίσκεται κάτω από τις εκβιαστικές απειλές των μοναρχικών να βγάλουν στη φόρα τις επιστολές που είχε στείλει στον Γεώργιο Τσολάκογλου. Οι επιστολές αυτές κυκλοφορούν ήδη και η μία από αυτές πουλήθηκε για πολλές χρυσές λίρες. Ο φόβος ότι ο στρατιωτικός σύνδεσμος ή οποιοσδήποτε άλλος θα μπορούσε να δημοσιεύσει αυτές τις επιστολές, κάνει τον αντιβασιλέα να μη μπορεί να κλείσει μάτι τη νύχτα…».

Αυτά λέει η (πραγματική) Ιστορία για τον «αντιστασιακό», «δημοκράτη» και «πατριώτη» Δαμασκηνό.

Ο αναγνώστης μπορεί τώρα να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα για το «ποιόν» και την «ιστορία» εκείνων που υποκλίνονται στη μνήμη του Δαμασκηνού και διαστρέφουν την Ιστορία του τόπου...