Έφυγε στα 81 του χρόνια ο Διονύσης Σαββόπουλος

Όλοι εμείς, του '60 οι εκδρομείς, συλλογικά ή χωριστά ο καθείς, έχουμε λίγο, μέτριο ή πολύ Σαββόπουλο μέσα μας. 

Σχόλιο του Γιάννη Κιμπουροπουλου (απόσπασμα)

Ολοι έχουμε επίσης τεμαχίσει τον όλο Σαββόπουλο σε περιόδους ουσίας και προδοσίας, αποκοτιάς και κοινοτοπίας, αντεξουσιασμού και καθεστωτισμού, δημιουργικότητας και ανακύκλώσης εαυτού. Στον Σαββόπουλο το "μ' αρέσει-δεν μ' αρέσει" δεν έχει και πολύ νόημα, όπως αυτονόητα δεν είχε για τον Χατζηδάκη, για τον Θεοδωράκη, για τον Λοϊζο κι άλλους κορυφαίους που έγραφαν το σάουντρακ των μπούμερς, καθένας με τον μοναδικό του τρόπο, κι όλοι μαζί σαν συνδημιουργοί ενός τεράστιου ηχητικού πάζλ. Παρεμπιπτόντως, και διόλου τυχαία, όλοι τους, διήνυσαν μια ιδεολογική και πολιτική τροχιά, κατά κανόνα από αριστερά προς τα δεξιά, κατ' εξαίρεση τελείως αντίστροφα. Μικρή σημασία έχει, "τα στερνά τιμούν τα πρώτα" ή μήπως "πού 'σαι νιότη να 'λεγες πως θα γινόμουν άλλος"; 

Εν πάση περιπτώσει, κι εγώ θύμωσα με τον Σαββόπουλο και τις καραδέξιες πιρουέτες του, αλλά από το έργο του δεν πετάω σχεδόν τίποτα. 

Κι επειδή πολλοί μπορεί ήδη να φτύνουν στον τάφο του, γιατί έγινε μητσοτακικός ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο, θυμίζω ένα απολύτου επικαιρότητας αντιπολεμικό μανιφέστο του, ίσως το πιο άτεχνο μελωδικά, τραγουδισμένο άνευ μουσικών οργάνων, με τη βραχνή αλλά και ψευδή (!) φωνή του Σαββόπουλου.

Πολεμούσαμε απ' το βράδυ ως το πρωί

από 'δω εμείς, από 'κει και οι εχθροί

Κι ούτε νερό κι ούτε ψωμί κι ούτε φαί

βασιλιάς, πατρίς, θρησκεία μας οδηγεί

πλημμύρισε από αίμα όλ' η γη

 

Να όμως που το άλλο βράδυ φτάνει

αρκετοί 'ναι οι νεκροί

μας σφίγγει μια σωματική ανάγκη

δεν παίρνει αναβολή

Τα όπλα παρατάμε

και πίσω από τους θάμνους πάμε

το ίδιο κι οι εχθροί

κι ακολουθούν κι οι αξιωματικοί

 

Τώρα όλα πήγανε στο βρόντο

πατρίς, θρησκεία, βασιλιάς

κι έμεινε ο κυρ - πόλεμος στον τόπο

σαν απόπληκτος μπαμπάς

 

Έγινε ειρήνη για λόγους ανωτέρας βίας

ας κράταγε αλήθεια για όλη τη μικρή ζωή μας