Σοφία Γκιόκα > Προεδρος του Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων του 2ου Γυμνασίου Σαλαμίνας > «Πώς να μιλήσουμε στα παιδιά για τον πόλεμο;»

"....Όλο αυτό το πολεμικό κλίμα, δημιουργεί αναστάτωση, άγχος, στενοχώρια, τρόμο, σύγχυση."

Σοφία Γκιόκα, προεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου Γυμνασίου Σαλαμίνας 

Συνεχιζουμε την παρουσίαση των ομιλιών της σημαντικής, επίκαιρης και άκρως παιδαγωγικής συζήτησης που εγινε την Πέμπτη 7 Μαΐου «Πώς να μιλήσουμε στα παιδιά για τον πόλεμο;». Η εκδήλωση,διοργανώθηκε από την Επιτροπή Ειρήνης Σαλαμίνας στο πλαίσιο του 2ου Αντιπολεμικού Φιλειρηνικού 10ημέρου.

Το blog της Επιτροπής Ειρήνης Σαλαμίνας, δημοσιεύει την ομιλία της κ. Σοφίας Γκιόκα, προεδρου του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου Γυμνασίου Σαλαμίνας 

Καλησπέρα σας

Τι θα έλεγε κανείς, σε δύο ανθρώπους, σε δυο παιδιά,που είναι νέοι και ετοιμάζονται να βγουν στην κοινωνία;

Είναι μια  πολύ δύσκολη περίπτωση παρότι, ως γονείς εμείς είχαμε φροντίσει από πριν να μιλήσουμε για το θέμα πόλεμου.  Έχουμε τον  πόλεμο στην Ουκρανία εδώ και τέσσερα χρόνια άρχισε και ήταν και είναι κάτι ιδιαίτερα οδυνηρό για τα παιδιά.

Είχαμε στο νησί μας ακόμα να φιλοξενήσουμε ανθρώπους που έφυγαν από το τόπο τους για να έρθουν εδώ, για να κάνουν μια καινούργια αρχή. Έστω και αν θεωρητικά μέσα σε πολλά εισαγωγικά, αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν με κάποιες καλύτερες προϋποθέσεις σε σχέση με άλλους ανθρώπους που έρχονται από τη Μέση Ανατολή, από την Αφρική και αυτό που κάναμε ήταν υψώσουμε φωνή αλληλεγγύης

 Ο λόγος που μπορεί να γίνει ένας πόλεμος δεν είναι άλλος παρά για να εκμεταλλευτούν ανθρώπους, να εκμεταλλευτούν τον πλούτο και τα ενεργειακά. Μιλήσαμε στους μαθητές ακόμα και για τις θρησκευτικές αντιπαραθέσεις μπορούν να αξιοποιηθούν για προκαλέσουν έναν πόλεμο. Αλλά στην ουσία αυτό που μας πονάει όλους μας δεν είναι μόνο το αίτιο, δεν είναι αυτό που οργανώνουν κάποιοι άλλοι για μας, κάποιοι πολύ πιο μεγάλοι από μας, είναι όμως κάτι που πολλές φορές μας ξεπερνά.

Η ουσία είναι, τι θα κάνουμε για να διαχειριστούμε εμείς εδώ το πράγμα, η ενσυναίσθηση. Έρχονται κάποιοι άνθρωποι που είναι πρόσφυγες.Αυτό που θα κοιτάξω είναι να τους απαλύνω λίγο την κατάσταση. Όπως μπορώ.

Από το να γράψω κάτι και να δώσω τη γνώμη μου ή να ζωγραφίσω κάτι όπως συμβαίνει, μέχρι το να ετοιμάσω κάτι για να μαζέψω ρούχα, τρόφιμα, φαρμακευτικό υλικό, να το στείλουμε κάπου σε βοήθεια.

Φέτος ήταν πιο δύσκολα τα πράγματα. Φέτος τα παιδιά ένιωσαν ότι απειλούμαστε, οι ίδιοι προσωπικά. Φέτος ένιωσαν ότι ο πόλεμος περνάει την πόρτα μας, εδώ στην Ελλάδα.

Ότι ανά πάσα ώρα και στιγμή, θα μπορούσε να έρθει ένας πύραυλος εδώ στη Σαλαμίνα, που έχουμε και τον Ναύσταθμο. Είναι η βάση του Ναυστάθμου, που γέννησε φόβους

 Δεν σας κρύβω ότι οι κόρη μου,- που είναι μεγαλύτερη-  με τις φίλες της στο σχολείο και την παρέα της, είχαν φτάσει σε κάποιο σημείο να σκέφτονται στο διάλειμμα, ότι αν γίνει κάποια επίθεση, να με ρωτούν: μαμά, τι θα κάνω, πού θα πάω;

Καταστρώναμε ένα σχέδιο για να μπορέσουμε να προφυλαχτούμε, να δούμε πώς θα πάμε, πώς θα γυρίσουμε σπίτι, αν θα γυρίσουμε σπίτι. Έχοντας αυτά ένα παιδί που δίνει φέτος πανελλαδικές…. Ήταν πολύ μεγάλο το άγχος τους!.

Δηλαδή, το παιδί δεν φτάνει που είχε όλοι αυτό να διαχειριστεί,, όλο αυτό το διάβασμα της προετοιμασίας και όλοι ξέρετε, γιατί όλοι είχατε, είτε παιδιά, είτε συγγενείς, φίλους, παιδιά-φίλου που περάσανε από αυτή τη διαδικασία, το να έχεις και αυτό να το αντιμετωπίσεις;

Γιατί ερχόταν η κόρη μου περίπου μία εβδομάδα και μου έλεγε, τι έγινε με αυτό…τι είπε ο Τραμπ,….  τι είπαν στις ειδήσεις,

Παιδιά μεγάλα πλέον, που έχουν το κινητό στα χέρια  και ενημερώνονται….   Εγώ επέλεξα, τελείως, να την αποφορτίσω κάπως,  να της δώσω ένα πλαίσιο...

Μιλάμε για άγχος και για τρόμο κάποια στιγμή. Το μικρότερο ήταν ανιψάκι μου, ήταν λίγο πιο εύκολο. Οι γονείς του είχαν μιλήσει για τον πόλεμο

Αρκεστήκαμε απλά, στο να στείλουμε βοήθεια στα παιδάκια που έχουν πόλεμο.

Δεν θα γίνει κάτι, αν τους αποκρύψουμε τα πράγματα,  για να μπορέσουν να το ηρεμήσουν κάπως το παιδάκι. Θεωρώ ότι κάπως έτσι βλέπουν τα πράγματα όλοι οι γονείς) να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.

Κάπως έτσι, ενστικτωδώς, διαχειριζόμαστε. Εμείς πάντως, ως γονείς, έτσι επιλέξαμε.

Από ένα σημείο και μετά, είπαμε ότι έτσι και έτσι, έχουν τα πράγματα.

Εσύ θα κάνεις αυτό που μπορείς. Θα στείλεις βοήθεια στα παιδιά. Θα κάνεις ό,τι νομίζεις από την πλευρά μας ως οικογένεια, για να βοηθήσουμε κάπως το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί σε κάποιους άλλους ανθρώπους. Προσπαθήσαμε τουλάχιστον τη καθημερινότητα τους ,να τους την αποκρύψουμε για να υπάρχει μια πιο ήσυχη καθημερινότητα στα παιδιά παιδιά μας.

 Γιατί μέχρι όνειρα έβλεπε σε κάποια φάση η κόρη μου. Είναι πιο ευαίσθητη από το γιο μου.

Ο γιος μου ήταν λίγο πιο χαλαρός, πιο μικρός, πιο... δεν έδινε σημασία. " «Εντάξει, είναι μακριά, δεν θα γίνει σε εμάς»   Το πίστευε ή το απωθούσε. Δεν ξέρω. Μπορεί και να το έκανε τον πόλεμο block.

Η κόρη μου είχε περισσότερη ανησυχία και το δούλευε μέσα της. Σου λέει: «Φέτος έχω Πανελλήνιες, τι; Θα φύγω εγώ; Θα πάω φοιτήτρια κάπου αλλού; Και άμα γίνει κάτι και είμαστε χώρια; Δεν είμαστε μαζί; Τι θα γίνει;».

Όλο αυτό το πολεμικό κλίμα, δημιουργεί αναστάτωση, άγχος, στενοχώρια, τρόμο, σύγχυση.

Πιστεύω ότι καταφέραμε με το να μιλάμε, να την καθησυχάσουμε. Και επειδή άρχισαν και τα media κάπως και καθησύχαζαν το πράγμα, μπόρεσε και συνέχισε. Αλλά ότι πέρασε σαν κορίτσι δύσκολα, ναι, πέρασε.

Και εμείς σαν γονείς δίπλα της έπρεπε όχι να της τα αποκρύψουμε, αλλά να πούμε τα πράγματα όπως είναι και μέχρι ενός βαθμού.

Μέχρι εκεί, για να μπορέσει να συνεχίσει. Αυτό επιλέξαμε εμείς.

 Εγώ θα ήθελα να το σκεφτείτε λίγο. Μπορεί εμείς να μην είμαστε η ιδανική περίπτωση, μπορεί να κάναμε λάθη. Εσείς τι θα κάνατε;

Αν τα παιδιά σας σας μιλούσαν με άσχημα συναισθήματα; Με τρομοκρατημένες φατσούλες; Με όνειρα τρόπου; Εμείς είχαμε να το αντιμετωπίσουμε αυτό πάντως και δεν ήταν ευχάριστο.

 Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.»